Sommige mensen nemen een nieuwe hobby als het leven tegenzit. Anderen boeken een retraite of beginnen aan yoga. Maar Vicino Orsini, een Italiaanse graaf uit de zestiende eeuw, dacht: weet je wat, ik bouw een tuin vol monsters.
Kijk, dat noem ik nog eens rouwverwerking met karakter.
Zichtbaar maken van zijn binnenwereld
Na de dood van zijn grote liefde Giulia brak er iets in hem. Geen klein scheurtje, maar zo’n allesverslindende barst waar geen pleister tegen helpt. En dus deed Vicino wat wij allemaal diep vanbinnen soms willen doen als verdriet te groot wordt: hij maakte zijn binnenwereld zichtbaar in de vorm van de tuinen van Bomarzo. Alleen niet met een dagboek of een paar tranen in de regen, maar met reusachtige stenen koppen, grommende draken en sfinxen die je aankijken alsof ze je geheimen al kennen.
Een beetje overdreven? Misschien. Maar ook eerlijk.
Want zeg eens eerlijk: hoe vaak lopen wij rond met keurig opgepoetste gezichten, terwijl er vanbinnen complete monstertuinen woeden? Verdriet dat we wegstoppen. Liefde die nergens meer heen kan. Gedachten die we liever niet hardop uitspreken. Vicino zette ze gewoon midden in het bos. Groot. Onmiskenbaar. Niet te negeren.
En mensen? Die kwamen kijken. Natuurlijk kwamen ze kijken. Want het bizarre trekt. Het rauwe intrigeert. Het echte, hoe vervreemdend ook, heeft iets onweerstaanbaars.
Misschien is dat wel de reden dat die tuin er nog steeds is. Niet alleen als toeristische curiositeit, maar als stille herinnering aan iets heel menselijks: dat liefde niet verdwijnt als iemand er niet meer is. Dat verdriet vormen zoekt. En dat we soms iets vreemds, iets onverwachts, iets ronduit monsterlijks moeten maken om weer een beetje adem te kunnen halen.
Dus de volgende keer dat het leven je overvalt, denk even aan Vicino. Je hoeft geen draak uit steen te laten hakken, maar misschien helpt het wel om jouw eigen monstertje een naam te geven.
Of op z’n minst een plekje.
En wie weet als je goed luistert fluistert er dan iets terug.
Foto header via iStock, credits: Photogilio
