Er zijn dingen waaraan je niet moet komen.
Je kunt de espresso anders branden, maar geen halve liter ervan in een kartonnen beker schenken en vervolgens beweren dat je Italië opnieuw hebt uitgevonden. Je kunt een Stradivarius elektrisch versterken, maar er een synthesizer van maken is iets anders. En bij Ferrari mag je best de motor vervangen door batterijen. Maar dan moet er na afloop nog wel een Ferrari staan.
Dat laatste lijkt in Maranello even vergeten.
Ferrari heeft namelijk zijn eerste volledig elektrische auto gebouwd: de Luce. Een naam die prachtig Italiaans klinkt. Licht. Je verwacht onmiddellijk Sophia Loren, een weg langs het Comomeer en ergens in de verte een V12 die tegen een bergwand wordt teruggekaatst.
Totdat je de auto ziet.
De Luce ziet eruit alsof een glimmende Star Trek-badkuip voor vijf personen na een wilde nacht met een Chinese elektrische SUV wakker is geworden en onderweg naar huis nog even langs de Apple Store is gereden.
Dat is op zichzelf een prestatie.
Ferrari’s waren namelijk nooit alleen mooi. Sommige waren zelfs ronduit vreemd. Maar ze bezaten altijd iets wat je onmiddellijk herkende: drama. Spanning. Een zekere mate van Italiaanse overdrijving. Alsof de ontwerper bij iedere lijn dacht: kan dit nog iets minder verstandig?
Een Ferrari stond nooit voor verstandig.
Dat was precies de bedoeling.
De Luce daarentegen is heel verstandig. Glad. Schoon. Intelligent. Aerodynamisch. Vier elektromotoren, ruim duizend paardenkrachten en genoeg computerkracht om waarschijnlijk zelfstandig de belastingaangifte van de eigenaar te verzorgen. Technisch schijnt het allemaal fenomenaal te zijn.
Maar een Ferrari koop je toch niet omdat iets fenomenaal functioneert?
Daar hebben we Siemens voor.
Het ontwerp kwam mede tot stand met Jony Ive en Marc Newson. En voor ik boze mails krijg: die mannen weten heus wat design is en ze houden zelfs aantoonbaar van auto’s. Het probleem is juist dat je het kunt zien. De Luce heeft iets van een briljant ontworpen gebruiksvoorwerp gekregen.
En Ferrari is geen gebruiksvoorwerp.
Ferrari is een gebrek.
Een Ferrari is het moment waarop een volwassen man of vrouw tegen beter weten in zegt: ik wil hem.
Niet: wat een interessante mobiliteitsoplossing.
En toen kwam Monterey.
Daar werd het allereerste exemplaar van de Luce, toepasselijk Chassis 0, geveild. Niet zomaar eentje natuurlijk. Een unieke Tailor Made-uitvoering. Voor het goede doel. Ferrari wist dus een werkelijk briljante cocktail te mengen van schaarste, filantropie, verzamelaarsgekte en het magische woord eerste. Resultaat: 40 miljoen dollar. En kijk, daar neem ik mijn pet voor af. Niet voor de auto. Voor de marketingafdeling.
Want als je een auto van ongeveer een half miljoen voor 40 miljoen verkoopt, heb je niet aangetoond dat het ontwerp deugt. Je hebt aangetoond dat Ferrari nog altijd buitengewoon goed begrijpt hoe rijke mensen functioneren.
Maak iets uniek. Zet er chassisnummer nul op. Laat de opbrengst naar een goed doel gaan. Nodig een zaal vol miljardairs uit. En wacht. Veertig miljoen. Het werd onmiddellijk wereldnieuws. De duurste nieuwe auto ooit geveild. Een triomf. Zie je wel: de critici hadden ongelijk!
Nee. Wanneer iemand 40 miljoen betaalt voor de eerste banaan die Ferrari ooit op een muur plakt, bewijst dat niet dat Ferrari voortaan een fruitbedrijf moet worden.
Het bewijst dat het paardje op de neus nog altijd een van de machtigste stukjes grafisch ontwerp ter wereld is. En is dát wel het fascinerende aan de Luce?
Ferrari denkt dat het de toekomst moet binnengaan door te veranderen wat het maakt. Terwijl zijn werkelijke toekomst misschien juist besloten ligt in begrijpen waarom mensen al tachtig jaar verlangen naar wat het maakt. Niet vanwege cilinders. Ook niet vanwege benzine. Van mij mag een Ferrari volledig elektrisch zijn. Maar wanneer ik hem zie, wil ik iets voelen wat volstrekt onredelijk is. Verlangen. Jaloezie. Hebzucht. Angst misschien.
Alles behalve de gedachte: goh, daar kunnen makkelijk vijf mensen in.
Dat is namelijk geen Ferrari. Dat is vervoer.
Photo by Joshua Koblin on Unsplash
