Sommige auto’s krijgen een stoere naam. Mustang. Challenger. Defender. Alsof ze elk moment een berg kunnen beklimmen of een kudde wilde paarden kunnen inhalen.

En dan is er de Fiat 500 Topolino. Topolino. Italiaans voor: muisje.

Dat is misschien wel de leukste autonaam ooit. Geen roofdier, geen dondergod, geen ingewikkelde combinatie van letters en cijfers. Gewoon een klein muisje.

De eerste Fiat 500 uit 1936 was ook precies dat. Klein, rond, vriendelijk en net een beetje eigenwijs. Met zijn bolle koplampen keek hij de wereld in alsof hij zich afvroeg of er misschien nog een kruimeltje biscotti was blijven liggen. Alsof dat nog niet genoeg charme is, heet Mickey Mouse in Italië óók Topolino. Ineens zie je het voor je: een autootje dat zo uit een Disney-tekening lijkt te zijn weggereden. Je verwacht bijna dat hij zachtjes piept in plaats van toetert.

Wat ik mooi vind, is dat Italianen nooit bang zijn geweest voor schattigheid. Waar wij een auto misschien “GTX Turbo Sport Ultimate” zouden noemen, zeggen zij doodleuk: “Ach, kijk… een muisje.” En eerlijk? Ze hadden gelijk. Want de mooiste auto’s zijn lang niet altijd de snelste. Soms zijn het juist de auto’s die een glimlach oproepen nog vóór de motor is gestart. Die niet imponeren, maar verleiden. Die geen entree maken, maar ongemerkt je hart binnenrijden.

Geldt dat eigenlijk ook niet voor mensen?

We leven in een tijd waarin alles groter, harder en indrukwekkender moet zijn. Meer vermogen. Meer bereik. Meer schermen. Meer spierballentaal. Terwijl de dingen waar we echt verliefd op worden vaak verrassend klein zijn. Een perfect gezette cappuccino. Een zonnig terrasje. Een onverwachte glimlach van een vreemde. Of een autootje dat al negentig jaar bewijst dat je geen reus hoeft te zijn om iconisch te worden.

Dat is vast en zeker de echte les van de Topolino. Je hoeft niet te brullen om herinnerd te worden. Soms is een klein muisje meer dan genoeg….”piep”.

Foto header via iStock, credits: LAURENTIU BRATU