Kaas, crackers, een handvol druiven en een augurk. Dat was in mei 2023 het avondeten van TikTokker Olivia Maher – en het begin van een van de grootste voedseltrends van de afgelopen jaren. De hashtag #girldinner werd inmiddels meer dan twee miljard keer gebruikt. Maar waar draait “girl dinner” echt om?

Waar het mee begon

Maher noemde haar bordje zelf ook wel haar “middeleeuwse boerenmaaltijd” – een knipoog naar het feit dat het eigenlijk nergens op sloeg als avondeten, maar lekker was en klaar in twee minuten. De herkenning was onmiddellijk en massaal. Vrouwen deelden hun eigen versies: restjes, losse snacks, wat er toevallig in de koelkast lag. Geen recept, geen moeite, geen bord dat er goed uit moest zien voor iemand anders.

Een kleine opstand tegen keukenplicht

Daar zit iets in. De girl dinner vertegenwoordigt in haar oorspronkelijke vorm een bewuste stap terug van de verwachting dat een maaltijd iets is wat je bereidt, opmaak en presenteert. Vrouwen die alleen eten, voor zichzelf, zonder dat het ergens op hoeft te lijken – dat is minder vanzelfsprekend dan het klinkt. Dat de trend zo aansloeg, zegt iets over hoe groot die stille druk blijkbaar is.

Maar: het kantelpunt

Zoals vaker met trends op sociale media verschoof de betekenis al snel. Wat begon als een viering van de onvolmaakte maaltijd, werd via het algoritme langzaam iets anders: steeds kleinere porties, steeds minder op het bord, steeds meer verheerlijking van weinig eten. De grens tussen “ik heb geen zin om te koken” en het normaliseren van te weinig eten is dunner dan de trend deed vermoeden. Het idee achter de originele girl dinner is eigenlijk gewoon intuïtief eten: pakken waar je zin in hebt, zonder er een productie van te maken. Dat is gezond, zowel mentaal als praktisch. De les zit hem niet in het snackbord zelf, maar in wat er daarna mee gebeurde – en hoe snel een luchtige trend de bestaande druk op vrouwen en eten kan versterken in plaats van doorbreken.

En toch: het snackbord wint

Ondanks alles wat er mis mee ging, heeft de girl dinner iets losgemaakt dat de moeite waard is om vast te houden. De toestemming om jezelf een maaltijd te gunnen die niet perfect is, niet gepland, niet voor iemand anders bedoeld – die zit in de oorspronkelijke gedachte nog steeds goed. Eten hoeft niet altijd een prestatie te zijn. Soms is een bord met wat je lekker vindt, in je eentje op de bank, precies genoeg.

Foto header via iStock, Credits: Yevheniia Martynenko